---

Kiedyś do XIX wieku używano w Europie głównie podszkliwnego tlenku kobaltu, co pozwalało uzyskać odcienie od szarawego błękitu do czystego szafiru. Taki rodzaj porcelany nazywano na Dalekim Wschodzie oraz w Europie błękitno-białą. W Japonii oraz Chinach stosowano również tlenki miedzi, co dawało barwy błękitne oraz zielone czy też turkusową. Stosowano także specjalną technikę wypału co dawało kolor czerwony. Wyroby były dekorowane również kolorowymi emaliami.

---

W Europie rozpowszechnienie porcelany zbiegło się bezpośrednio w czasie z rozkwitem baroku następnie rokoko. A więc dekoracje na wyrobach, poza stylami Dalekiego Wschodu, nawiązywały także do stylów danej epoki, przykładowo- popularne były krajobrazy, tematy pasterskie, sceny bitewne a także kwiaty, liście i owoce. W następnej kolejności rozwijał się styl neoklasyczny. Malowaniem porcelany powszechnie zajmowały się manufaktury.